Shodno Ustavu, zadatak političkih partija je da učestvuju u oblikovanju političke volje naroda. Njihov zadatak isticanja kandidata za političke funkcije i organizovanje izbora ima ustavni značaj. Partijama se zbog toga nadoknađuje deo troškova koje su imale u izbornoj kampanji. Naknada troškova izborne kampanje, koja je prvi put primenjena u Nemačkoj, danas je praksa u najvećem broju demokratskih zemalja. Ustav nalaže da unutrašnja organizacija političkih stranaka mora da poštuje demokratska načela (unutarstranačka demokratičnost). Od njih se očekuje da slede demokratsko ustrojstvo države.
Partije u čiju se demokratičnost posumnja ne moraju, ali mogu, na zahtev Savezne vlade, biti zabranjene. Ako smatra da je takva zabrana umesna, jer stranka ugrožava demokratski sistem, Savezna vlada može samo podneti zahtev za zabranu njenog rada. Samu zabranu može naložiti isključivo Savezni ustavni sud. Na taj način se sprečava mogućnost da vladajuće stranke zabrane rad nekoj stranci samo zato što im je ona neugodni politički suparnik. Vladajuće stranke se radije odlučuju za borbu protiv nedemokratskih stranaka tako što pribegavaju uobičajenom političkom nadmetanju. U istoriji Savezne republike do sada su retko pokretani postupci zabrane, a još ređe su takve zabrane izricane. Iako Ustav daje određene povlastice političkim strankama, one su, u suštini, izraz društva. One preuzimaju punu odgovornost za neuspeh na izborima, za osipanje članstva, ili za razdor do kojeg je došlo zbog kadrovskih i stručnih pitanja.
Nemački partijski sistem je transparentan. U Bundestagu su, do 1983. godine, bile zastupljene isključivo one stranke koje su bile u njegovom sastavu posle prvih izbora održanih 1949. godine, a to su Stranke unije, zatim Socijal-demokratska stranka Nemačke (SPD) i Liberalna partija Nemačke (FDP). Stranke Unije, koje pripadaju porodici evropskih demohrišćanskih stranaka, nastupaju u celoj Nemačkoj, sa izuzetkom Bavarske, kao Demohrišćanska unija (CDU). U Saveznoj pokrajini Bavarskoj stranka CDU odustala je od samostalnog nastupa i prepustila teren njoj bliskoj Hrišćansko-socijalnoj uniji (CSU). U Bundestagu su se poslanici te dve stranke trajno okupili u jednu poslaničku grupu. |
|
